کامران که دیگه آن آدم سابق نبود پایش را بر پدال گاز فشرد، تلفن همراهش را روشن کرد و شماره همسرش را گرفت بعد از گذشت لحظاتی کوتاه و پخش بخشی از یک ترانه پاپ دریا با صدایی تند و بد اخلاق گفت: چیه؟چی شده که زنگ زدی؟هر کاری داری زود بگو که عجله دارم. عجله برای چی؟ مگه نمیدونی من همیشه برای آرایشگاه عجله دارم؟حواست کجاس؟ حواسم،حواسم پیش دستور های تو.پیش مخارج بچه ها. پیش هزینه های آب، برق گاز،تلفن و...حواسم پیش رخت و لباس و کیف و کفش و سفرهای توست حواسم پیش قیمت بالای گوشت و مرغه... کاش می تونستم دیگه هیچ وقت به این شهر پر از نیرنگ که هرچه روزها در آن می دوی شب ها دست خالی تر به خانه بر می گردی برنگردم...

فریاد پس از پرسه زدن های فراوان از ماشین پیاده شدبه کتابفروشی رفت و به بهانه بحث وتبادل نظر علمی توجه و اعتماد بهار رابه سوی خود جلب کرد زیرا او مصمم بود بهار زندگی دختری که سراپا سرسبزی. شادی و طراوت است را به خزانی غم انگیز تبدیل کند... پزشک زندان که از بارداری بهار با خبر شد تصمیم گرفت مساله مبتلا بودن ایدز فریاد را به خاطر شرایط نامساعد روحی بهار به فرصتی دیگر موکول کند اما فریاد با گستاخی و بی پروایی فریاد زد: ایدز!ایدز!ایدز! بهار!ایدز هدیه عروسی من به تو بود چون من عهد بسته بودم بهارت را پاییز کنم حالا این من هستم برنده فصل برگ ریزان...